illustration talk

Σιχαίνομαι τις ιστορίες με τα zombies. Ναι, ΟΚ δε λέω, το επιτραπέζιο παιχνίδι που μου κάναν δώρο έχει πλάκα, με την έννοια ότι έχει χαβαλέ να είναι ο άλλος δυο τετραγωνάκια από το ελικόπτερο και να σου σκάει η κάρτα που σου δίνει τη δυνατότητα να τοποθετήσεις καμμιά δεκαριά zombi-α όπου θες. Αλλά μέχρι εκεί.

Θα μπορούσε να λέγεται RATS και να σκοτώνεις αρούρια. Το ίδιο μου κάνει. Για μένα πάντα η λέξη zombies κολλητά στη λέξη ταινία ή comic δήλωνε μόνο την αφορμή για τον σκηνοθέτη ή τον σεναριογράφο να βγάλει τα απωθημένα του για δύο πράγματα, βασικά ένα. Την πασαλειμένη με τοματόζουμο ξανθιά bimbo που ουρλιάζει, λίγο πριν της ξεσκίσουν ότι έχει απομείνει από το ήδη μισοσκισμένο μπλουζάκι, πυζάμα, μπικίνι, άθλιοι κομπάρσοι βαμμένοι μωβ-πρασινί. Γύρνα μια τσόντα ρε αδερφέ. Κι αν γουστάρεις κι αιματάκια, ε, καλά, κάτι μπορείς να κάνεις με τους 'ρώσους που κατεβαίνουν'. Από γούστα, κολοκυθόπιττα.

Εξαίρεση αποτέλεσε μόνο, υπογραμμίζω το 'μόνο', η εξαιρετική κατ' εμέ, παρωδία SHAUN OF THE DEAD. Τα ρέστα μου. Αλλά αυτό δεν πιάνεται, σωστά; Ώσπου ο καλός φίλος και συν-συγγραφεύς του παρόντος παντελώς αγνώστου blog, με έπρηξε σε ανύποπτο χρόνο να διαβάσω το THE WALKING DEAD.

Ασφαλώς αντιλαμβάνεται κανείς και από την παραπάνω εισαγωγή, ότι μου πήρε λίγο χρόνο να συνέλθω από τα γέλια, αλλά η αλήθεια είναι οτι ακόμα και σήμερα δεν έχω καταφέρει να συνέλθω από τα συναισθήματα αγάπης-μίσους που μου προκαλεί το συγκεκριμένο comic. Γιατί, ναι, τελικά του έκανα τη χάρη και διάβασα τα πρώτα τεύχη. Και όχι μόνο 'κόλλησα' αλλά έψαξα και βρήκα τις hardcover εκδόσεις να αγοράσω. Και ναι, τον μπάσταρδο που το γράφει τον σιχαίνομαι γιατί κάθε φορά που γυρίζω σελίδα δεν ξέρω ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει.
Είναι ομολογώ το μόνο comic που με αναγκάζει, στα 20 + χρόνια που διαβάζω comics, να γυρίζω τις σελίδες για να σιγουρευτώ οτι ο Rick ή ο Carl είναι ζωντανοί και αν θα τη γλυτώσουνε, αν ο Κυβερνήτης ζεί και πότε επιτέλους θα το ξεπστρέψουνε το καθίκι, τι γίνεται με το μωρό, πως θα ξεφύγουν από τα zombies, ποιοι είναι τελικά οι Ζωντανοί Νεκροί, ποιος θα πηδηχθεί με ποιον ( ο τρόμος κάνει θαύματα στη limbido).
Με κινηματογραφική αφήγηση και στήσιμο, με κλειστοφοβική σχεδίαση όπου απαιτείται (ψάξτε σε σκοτεινά δωμάτια με φακό για να καταλάβετε), με εξαιρετική ανάπτυξη χαρακτήρων, τόσο που κάνει την απώλεια τους ένα εκνευριστικό παιχνίδι γάτας - ποντικού (με εσάς να είστε το ποντίκι). Τα zombies είναι πάντα εκεί, παρόντα αλλά συνάμα και απόντα. Η αίσθηση του φυσιολογικού διατηρείται φευγαλέα όπως τα δευτερόλεπτα που συνοδεύουν το ξύπνημα από ένα βαθύ ύπνο, όπου για μια στιγμή όλα είναι μετέωρα πριν κοιτάξεις έξω στο φράκτη και τους δεις να περιφέρονται. Μονίμως υπάρχει η αίσθηση του εφήμερου. Εφήμερη ανάπαυλα, ξεκούραση, ύπνος, παιχνίδι για τα παιδιά. Εφήμερη ευτυχία στις λεπτομέρειες. Εφήμεροι χαρακτήρες, βορά στα zombies και στην παράνοια του πιο αυθεντικού κακού που έχετε δει τελευταία σε comics ή ταινίες. Και το κύμα σκάει πελώριο κια παρασέρνει τα πάντα. Ζωές, ανθρώπους, σχέσεις, την πίστη οτι τελικά ίσως τα καταφέρουν. Τα σημάδια όμως είναι πάντα εκεί. Η θάλασσα τραβιέται συνέχεια και μαζεύει ενέργεια. Και την εκλύει με τον πιο όμορφα δοσμένο σε άσπρο και μαύρο splatter τρόπο που έχετε δει.
Κι άσε κάποιους να στέλνουν e-mails στο μηνιαίο comic να παραπονιούνται οτι θα το σταματήσουν γιατί φτάνει λέει στα όρια του αποτρόπαιου σαδισμού. ΟΚ, γυρίστε στις bimbo. Γιατί εδώ υπάρχουν μόνο κομμένα άκρα, έντερα, λαιμοί κομμένοι, νεκρά μωρά και φαγωμένες σάρκες. Και σφαίρες, όσες έχουν απομείνει. Κι ένα katana. Και το υπέροχο είναι οτι συμβαίνουν σε χαρακτήρες που πρόλαβες να γνωρίσεις και να αγαπήσεις. Και είναι υπέροχο γιατί σου ενισχύει αυτή την αίσθηση του εφήμερου και της εκτίμησης των στιγμών που έζησες μαζί τους σε έναν επικίνδυνα επικίνδυνο κόσμο, όπου και το κατούρημα στα δέντρα δεν ξέρεις που θα σε βρεί (πιθανόν σε διαφορετικά μέρη με το πουλί σου, αυτό θα καταλήξει στο στόμα ενός zombie). Αλλά δεν παύεις να σιχαίνεσαι τον τύπο που το γράφει. Για την εξαιρετική δουλειά που κάνει. Πότε βγαίνει ο 5ος τόμος, gmt?